Krótka historia cukru

Historia szybko się krystalizująca! W dziewiętnastym wieku cukier należał do najtańszych towarów spożywczych i był dostępny dla dużej części ówczesnego społeczeństwa. Konsumowanie owych białych kryształków było nawet zalecane przez lekarzy. Obecnie cukrową słodycz określa się przerażającym mianem 'białej śmierci', zaś specjaliści przestrzegają przed jego spożywaniem.

 

Cukier znany jest człowiekowi od tysięcy lat. Pierwsi cukru skosztowali mieszkańcy Nowej Gwinei. Uprawiali oni trzcinę cukrową już 8 tysięcy lat p.n.e. Z czasem trzcina cukrowa dotarła również na inne obszary – Polinezję, Filipiny, Persję, Chiny i Indie.

 

Znany nam cukier w postaci suchej powstał w Azji. Tak dokładnie, to w Indiach płynny syrop po raz pierwszy zamieniono na sypki proszek. Dzięki arabskim kupcom cukier dotarł na cały Bliski Wschód i wyspy Morza Śródziemnego. Natomiast w Europie jako pierwsi spróbowali go starożytni Rzymianie. Wraz z upadkiem rzymskiego imperium Europa zapomniałą jednak o cukrze na wiele lat.

 

Na europejskich dworach pojawił się zaś dzięki krzyżowcom. Najpierw dotarł do Anglii, skąd przewędrował cały kontynent wzdłuż i wszerz. Jednak przez wiele wieków jego charakterystyczny, słodki smak poznawali tylko nieliczni i dobrze uposażeni feudałowie i ich dwory.


Import cukru wiązał się bowiem z ogromnymi kosztami. Był on więc bardzo drogi. Podjęto nawet próby uprawy trzciny cukrowej w Europie. Klimat niestety nie sprzyjał hodowli. Cukrową rewolucję przyniosły odkrycia Kolumba w XVII w. Podczas jednej z wypraw zabrał on trzcinę cukrową na Karaiby. Tamtejsze warunki klimatyczne okazały się korzystne dla hodowli rośliny.

 

Tu zaczyna się krwawa historia cukru. Na plantacje zaczęto bowiem sprowadzać niewolników z Afryki. Masowa produkcja cukru pomogła Brytanii się wzbogacić i zbudować potężne imperium.


Skąd wziął się natomiast cukier buraczany? W XVI wieku bystry francuski rolnik odkrył, że sporą ilość cukru zawierają rośliny okopowe. Informację tę potwierdził dwa wieki później pewien pruski chemik. Nie udało im się jednak wypromować pomysłu pozyskiwania cukru z roślin okopowych, które z łatwością można było w Europie uprawiać.

 

Pierwsza cukiernia z roślin okopowych powstała dopiero pod koniec XVIII wieku w Konarach pod Wołowem na Śląsku. Cukiernia sfinansowana została przez króla Prus, Wilhelma III. Jednocześnie w tym samym czasie produkcję cukru z buraków rozpoczęli w Tule Rosjanie.


Dzięki Napoleonowi rozwój cukrowni nastąpił także we Francji. Cesarz dążył do wyeliminowania z rynku Anglików i ich wszędobylskiego wówczas, zamorskiego cukru trzcinowego. Wraz z upadkiem Napoleona i jego cesarstwa upadły również zakłady cukrownicze. Zaraza jednak się rozlała. Kolejne cukrownie zaczęły jednak powstawać w innych krajach Europy Środkowej.


Cukiernie z łatwością produkowały coraz większe ilości cukru na europejski rynek. Zwiększająca się produkcja cukru doprowadziła do tego, że stawał się on coraz tańszy.

 

Obecnie na rynku można nabyć brązowy cukier otrzymywany z trzciny oraz biały cukier z buraków. Cukier zaś stał się produktem codziennego użytku.